Dominees

Recent sprak Louise Fresco in Scheveningen voor een groep mensen uit de vissector. Louise Fresco is bestuursvoorzitter van Wageningen UR. Veel ervaring in de agrofoodsector. En vooral een begaafd spreker. Bekijk haar TEDx lezing “Feeding the World” maar eens.

Ik was er niet bij in de vissershaven, maar las berichten op Twitter. “Vis op de kaart” was de titel van de bijeenkomst. Mijn eerste reactie was: “is dat nog nodig?”. De boodschap is niet nieuw. Ik werkte zelf lange tijd voor deze sector. Allerlei organisaties hebben zich jarenlang ingespannen om de verhalen van vissers te vertellen. Maar volgens Fresco blijft het nodig.  Juist omdat de visserij zich aan ons gezichtsveld onttrekt (op zee), hebben veel mensen eigenlijk nauwelijks een idee hoe de visserij plaatsvindt, laat staan dat we weten wat er onder water gebeurt.

Fresco was volgens een artikel in het Reformatorisch Dagblad stellig: de sector moet veel meer vertellen over de visserij, het product, de vismethodes ed. Om kansen in Nederland en de wereld te benutten moet de sector zich verbreden, nieuwe producten ontwikkelen en mensen uitleggen wat ze te bieden heeft.Storytelling heet dat met een mooi woord. Gewoon verhalen vertellen; over mensen, dieren, producten, ervaringen en historie. Het leuke is dat je dit kunt doen zonder hulpmiddelen, zoals laptop, beamer of Ipad. In een verhaal kun je passie kwijt. Bovendien versterk je het menselijke contact. Gebruik van smartphones, Ipads en beamers gaat nogal eens ten koste van de aandacht voor de mensen tegen wie je praat.

Onlangs ©maakte ik het weer mee: een presentatie die in de soep liep doordat de techniek niet meewerkte. Bizar was dat het verhaal juist over technologie ging. Over snelle ontwikkelingen, alles in de cloud, algoritmes en noem maar op. Het duizelde mij. De spreker raakte in verwarring. Hij moest regelmatig overschakelen op zijn basistechnieken: gewoon een goed verhaal vertellen. Dat ging prima. Maar hij wilde toch maar voortdurend terug naar zijn scherm.

Het viel mij op dat de man zichzelf vooral heel belangrijk vond. Hij had bij de organisatie bedongen dat hij een uur (!) mocht praten. Daar ging hij zelfs nog over heen. Mijn advies aan organisaties is vaak niet de spreker belangrijk te maken, maar het publiek. Organiseer een bijeenkomst, waar mensen blij en geïnspireerd naar huis gaan. De spreker is er voor het publiek; niet andersom.

Een goed verhaal speelt in op de wensen van het publiek. Als je zorgt dat mensen kunnen reageren, creëer je een klimaat voor interactie. Dat vind ik het leukste wat er is. Want uiteindelijk wil je iets overbrengen, iets in gang zetten bij mensen. Blijkbaar is dit moeilijk. Helaas zijn veel sprekers vooral bezig met hun eigen verhaal. Veel aandacht voor de tekst en de plaatjes. Het lijkt er vaak op dat veel mensen eigenlijk graag dominee zijn. Ze stellen zich graag boven het publiek, terwijl het eigenlijk andersom moet zijn.

Ik ben erg gecharmeerd van amfitheaters. Daar staat de spreker laag, het publiek zit hoog. Bovendien kun je in een amfitheater je verhaal vertellen zonder geluidsversterking. Waarom hebben we die kunst toch verleerd?

Als je binnenkort een presentatie of lezing moet houden, durf het dan eens anders te doen. Begin met een pakkend verhaal. Verdiep je zo mogelijk in het publiek en let op hun reacties. Zorg dat plaatjes ondersteunend zijn. Laat techniek een keer achterwege. Print de plaatjes, maak er een boekje van en deel dat achteraf uit. Zorg dat je vooral contact krijgt met je publiek, ontdek waar de belangstelling zit en speel daar op in. Dan doe je echt aan storytelling.

Deze blog is gepost in Uncategorized. Bookmark de permalink. Volg alle reacties hier met de RSS feed voor dit blog. Plaats een reactie laat een trackback achter: Trackback URL.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Website by WoodandShoes