Innoveren doe je samen

Het lijkt een samentrekking van twee woorden die eigenlijk niet bij elkaar horen: sociale innovatie. Sociaal associeren we meestal met gezellig samenzijn en iedereen zijn deel gunnen. Innovatie hoort bij mensen die een ander voor willen zijn. En ook met het voor jezelf houden van goede ideeen. Toch wordt steeds duidelijk dat innovatie niet kan zonder een sterke sociale component: het verbinden van mensen uit verschillende werelden en het delen van kennis. Dit verlangt veel inzet op sociale netwerken. Uit ervaring weet ik dat het sterk bijdraagt aan nieuwe inzichten, ideeën en producten.

innovation-tekst

Anders dan vaak wordt gedacht, blijkt innovatie minder te maken te hebben met het ontwikkelen van nieuwe kennis, maar vooral met het slimmer gebruiken en verbinden van bestaande kennis. De Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) legt dit uit in een advies over versterking van onze economie;  ‘kenniscirculatie’ noemt ze het (“Naar een lerende economie”, 2013). Dit onderstreept het belang van samenwerken, het verbinden van mensen en faciliteren van ontmoeting tussen mensen uit verschillende disciplines.

Innovatie blijkt vaak voort te komen uit samenwerking tussen mensen uit verschillende werelden. In de praktijk blijkt dit niet vanzelf te gaan. Die samenwerking moet dan ook sterk worden gestimuleerd. Ook is het nodig omstandigheden te creëren die samenwerking makkelijker maken. Campusvorming is een voorbeeld: diverse kennisclusters dichtbij elkaar vestigen vergroot de kans op samenwerking. Ook is het nuttig aantrekkelijke ontmoetingsplaatsen te creëren waar mensen graag afspreken en hierdoor ook anderen treffen.

Steve Jobs hechtte veel waarde aan ontmoeting van mensen. Hij ontwierp het nieuwe gebouw van Apple zo, dat mensen vanzelf elkaar tegenkwamen. Het gebouw Impulse op Wageningen Campus vind ik een geslaagd concept. Door het organiseren van bijeenkomsten op een centrale plaats, komen mensen makkelijk nieuwe mensen tegen. Ze worden voorgesteld of lopen zelf naar iemand toe die vlakbij zit of staat. Eigenlijk heel simpel, maar het blijkt effectief.

Dat het niet vanzelfsprekend is dat mensen op zoek gaan nieuwe contacten, bleek mij vorige week. Ik was aanwezig bij een bijeenkomst met vertegenwoordigers vanuit bedrijfsleven, onderwijs en overheid. De ontmoeting tussen deze partijen blijkt een belangrijke voorwaarde te zijn voor innovatie. Het gekke was alleen dat elke ‘bloedgroep’ bij zijn eigen ‘soortgenoten’ ging zitten. De wethouders zaten bij elkaar, de onderwijsmensen en de ondernemers. Terwijl deze mensen eigenlijk het voortouw moeten nemen in verandering, volgden ook deze mensen de gewoonte om ‘op safe’ te gaan: zitten naast een bekende.

Juist dat gedrag leert mij dat het belangrijk is om innovatie aan te jagen. Niet door zelf ideeën uit te gaan denken, maar vooral door mensen bij elkaar te brengen die elkaar kunnen helpen. Ook geloof ik niet dat geld de eerste factor van belang is. Vooral de overheid begint vaak met het beschikbaar stellen van financiële middelen. In de praktijk zie ik dat het verkrijgen van overheidssteun eerder vertragend dan versnellend werkt. De overheid kan zich veel beter inzetten door netwerken te stimuleren en te organiseren. Veel mensen zijn heel blij als je ze wegwijs maakt, adviezen geeft en helpt in het leggen van contacten. Relaties worden steeds belangrijker. Sociale innovatie; daar gaat het om.

Deze blog is gepost in Uncategorized. Bookmark de permalink. Volg alle reacties hier met de RSS feed voor dit blog. Plaats een reactie laat een trackback achter: Trackback URL.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Website by WoodandShoes